Մարտի 26-ին Եվրո-2012-ի ընտրական փուլի շրջանակներում Հայաստանի հավաքականը հյուրընկալելու է Ռուսաստանի հավաքականին: Կարծում եմ՝ իսկական ժամանակն է մեր մոտակա մրցակցի ուսումնասիրությունն սկսելու համար: Եվ այսպես, ինչպես և խոստացել էի ավելի վաղ, այսօր կանդրադառնանք Ռուսաստանի հավաքականի խնդիրներին և հեռանկարներին:
Փետրվարի 9-ին Հայաստան-Վրաստան ընկերական հանդիպումից ընդամենը մեկ ժամ հետո ընկերական հանդիպում էր անցկացնում նաև Ռուսաստանի հավաքականը: Չափազանց հետաքրքիր և օգտակար էր հետևել ռուսների խաղին, հատկապես հաշվի առնելով, որ դեռ թարմ էին մեր խաղից ստացված տպավորությունները, և հնարավորություն ունեինք համեմատելու երկու թիմերի խաղը անձնական հանդիպումից առաջ:
Միանգամից ասեմ, որ շատերի նման հակված չեմ այն տեսակետին, որ ռուսների անատամ և դժգույն խաղի պատճառը մրցակցի թերագնահատումն էր, կամ մի քանի առանցքային խաղացողների բացակայությունը: Համոզված եմ, որ եթե դա լիներ նույնիսկ պաշտոնական հանդիպում, ամեն ինչ կարող էր ավարտվել նույն կերպ: Միաժամանակ չեմ կարծում, թե Իրանի հավաքականից կրած պարտությունը կապված է այն հանգամանքի հետ, որ ռուս խաղացողներից շատերը զրկված են խաղային պրակտիկայից: Անցած նոյեմբերին այդ բոլոր խաղացողները մշտապես խաղում էին իրենց ակումբներում, բայց դա չխանգարեց ռուսներին պարտվել Բելգիայի հավաքականին: Ուղղակի իմ կարծիքով Ռուսաստանի հավաքականը՝ այս խաղացողներով և մարզչով, եթե նույնիսկ ի վիճակի է խաղալ ավելի լավ, ապա շատ հազվադեպ: Հավաքականի ֆուտբոլիստներից շատերի կարիերայի լավագույն տարիներն արդեն ետևում են, իսկ մարզիչը շարունակում է համառորեն արհամարհել եզակի տաղանդավոր խաղացողներին, որոնք հայտնվում են ռուսական ֆուտբոլային երկնակամարում:
Դա, անշուշտ, չի նշանակում, որ ռուսներին պետք է թերագնահատել կամ մտածել, որ կարող ենք հեշտությամբ հաղթել այդ հավաքականին: Ընդհակառակը, Ռուսաստանի հավաքականը տրամադրության թիմ է և անհրաժեշտ շարժառիթներ ունենալու դեպքում կարող է հաղթել ցանկացած մրցակցի: Իսկ որ այդ շարժառիթները Հայաստանի հավաքականի հանդիպման ժամանակ լինելու են, դա փաստ է: Ոչ ոք Ռուսաստանում չի հասկանա և չի ների 3-րդ անընդմեջ պարտությունը, այն էլ իրենցից վարկանիշով շատ ցածր հավաքականներից:
Շատերը կարող են չհամաձայնել ինձ հետ, բայց Ռուսաստանի և մեր հավաքականի խաղի մեջ կան բազմաթիվ նմանություններ: Ընդ որում առկա խնդիրնեը գրեթե նույնն են: Եթե համարենք, որ Ակինֆեևը եվրոպական մակարդակի դարպասապահ է, իսկ նրան փոխարինող Մալոֆեևը և Գաբուլովը նույնպես ունեն համապատասխան բարձր որակավորում, ապա պաշտպանությունում, չնայած երկարամյա խաղակցվածությանը, խնդիրներն ավելի քան ակնառու են: Վասիլի Բերեզուցկին և Սերգեյ Իգնաշևիչը անհատական պայքարում Եվրոպայում էլ քչերին կզիջեն, բայց դիրքային պաշտպանության ժամանակ շատ հաճախ պարզապես խուճապի են մատնվում: Էլ չեմ խոսում հակագրոհների ժամանակ նրանց դանդաղկոտության մասին, ինչի արդյունքն էլ եղավ, օրինակ, իրանցիների խփած գնդակը: Առավել մտահոգիչ վիճակում են գտնվում եզրերը: Եթե Անյուկովին փոխարինող Շիշկինը քիչ թե շատ կարողանում է կատարել իր պարտականությունները, ապա ձախ եզրը Ժիրկովի բացակայությամբ ուղղակի անհավասարակշիռ տեսք ունի: Ալեքսեյ Բերեզուցկին ավելի շատ կենտրոնական պաշտպան է և ընդհանրապես չի մասնակցում թիմի եզրային գրոհներին, իսկ Դինյար Բիլյալետդինովի ունակությունների տեր ֆուտբոլիստին, որը նույնիսկ կիսապաշտպանության եզրում իրեն այնպես չի զգում, ինչպես կենտրոնում, ստիպել կատարել եզրային պաշտպանի պարտականություններ, նույնիսկ վիրավորական է առաջին հերթին հենց իր՝ ֆուտբոլիստի համար: Պատահական չէ, որ նրա խաղադաշտ դուրս գալով՝ 2-րդ կեսում ռուսների խաղն առջևի գծում ակտիվացավ: Փոխարենը հակագրոհների 90 տոկոսը իրանցիները կազմակերպում էին աջ եզրով, որտեղ չէին հանդիպում նույնիսկ աննշան դիմադրության: Մի խոսքով, եթե Ժիրկովը չկարողանա վերականգնվել մինչև մեր հավաքականի հետ հանդիպումը, մեր ֆուտբոլիստները պետք է ամեն ինչ անեն Ռուսաստանի հավաքականի ձախ եզրում առկա խնդիրներն օգտագործելու համար:
Կենտրոնում ռուսների խաղը նույնպես նմանվում էր մեր հավաքականի ցուցադրած խաղին: Անընդհատ մանր փոխանցումներ, գնդակի երկար խաղարկում և վերջին սուր փոխանցման իսպառ բացակայություն: Անդրեյ Արշավինը՝ միակ ֆուտբոլիստը, որ փորձում էր աչքի ընկնել հնարամիտ գործողություններով, շատ հաճախ մոռանում էր, որ իր խաղընկերները ոչ թե Ուոլքոթն ու Վան Պերսին են, այլ Բիստրովն ու Կերժակովը: Ռուսների կենտրոնը, բացառությամբ թերևս Դենիսովի, դանդաղաշարժ է և չափազանց նյարդային է դառնում առանց գնդակի երկար ժամանակ վազելու դեպքում: Մի գործոն ևս, որը հաշվի առնելու դեպքում մեր ֆուտբոլւստները կարող են առավելություն ստանալ ռուսների նկատմամբ:
Վերջապես հարձակման գծում ռուսների գործերը մի փոքր ավելի լավ են, քան մեր հավաքականում: Ռուսներն ունեն Ալեքսանդր Կերժակով, Ռոման Պավլյուչենկո և Պավել Պոգրեբնյակ: Բայց կա մեկ անժխտելի հանգամանք: Ադվոկաատը, ի տարբերություն Հիդդինկի, չգիտի ինչպես ճիշտ օգտագործել նրանց: Երբ Պավլյուչենկոն գոլեր էր խփում իր ակումբի կազմում, Ադվոկաատն անընդհատ խաղացնում էր խաղային պրակտիկա չունեցող Պոգրեբնյակին: Հիմա երբ իր ակումբում խաղում է միայն Պոգրեբնյակը, իրանցիների հետ հանդիպումը մեկնարկային կազմում սկսեց ֆունկցիոնալ առումով անպատրաստ Կերժակովը: Եվս մի հանգամանք, որով բացասականորեն տարբերվում է Ադվոկաատը Հիդդինկից: Նա բացարձակապես չի կարողանում միջամտել խաղի ընթացքին, իսկ նրա կատարած փոփոխությունները ուղղակիորեն խոսում են խաղի անհաջող ընթացքի դեպքում պլան Բ-ի բացակայության մասին: 4-3-3-ը յուրահատուկ և արդյունավետ մարտավարություն է, բայց այն կիրառելու համար պետք են համապատասխան մարզավիճակում գտնվող և մարզչի ցուցումներն անշեղորեն իրականացնող ֆուտբոլիստներ:
Ռուսաստանի հավաքականը իհարկե կարող է համախմբվել և կերպարանափոխվել: Մինչ մեր հավաքականի հետ հանդիպումը, հնարավոր է շարք վերադառնան Ալան Ձագոևը, Ռոման Շիրոկովը և Յուրի Ժիրկովը, որոնք, անկասկած, կուժեղացնեն թիմի խաղը: Բացի այդ մինչև մարտի 26-ը օպտիմալ մարզավիճակ ձեռք բերելու հնարավորություն ունեն բոլոր այն խաղացողները, որոնք իրենց ակումբների կազմում մասնակցելու են Եվրոպայի լիգայի խաղարկությանը: Սակայն մեկ բան անհերքելի է: Ռուսաստանի այսպիսի հավաքականին մեր ընտրանին կարող է և որքան էլ բարձրագոչ հնչի, պարտավոր է հաղթել Երևանում: Ռուսաստանի հավաքականում հիմա չկան 1999 թ. մեր դեմ խաղացած Կարպինի, Ալենիչևի, Տիխոնովի, Տիտովի նման աստղային խաղացողներ: Մյուս կողմից, մեր հավաքականն էլ իր պատմության մեջ այսպիսի կազմ երևի չի ունեցել և այսքան մոտ չի եղել բաղձալի երազանքի իրականացմանը: Հավաքականի ներկայիս սերնդի խաղացողների համար դա միանշանակ ամենակարևոր հանդիպումն է լինելու և առաջին քայլը ավելի մեծ բարձունքներ նվաճելու ճանապարհին: Հույսով և հավատով սպասենք մարտի 26-ին: Հայաստան-Ռուսաստան հանդիպմանը մնաց ընդամենը 42օր:
